Ik wil wel maar ik doe niks

Er zijn van die dagen waarop het niet klopt met wat je voelt. Je wilt echt wel. Je weet ook best dat iets belangrijk is. Misschien denk je er de hele dag aan. En toch gebeurt er niets. Je blijft hangen. Je scrolt. Je loopt wat rond. Je opent iets en sluit het weer. Aan het einde van de dag voelt het alsof je jezelf in de weg hebt gezeten.

Dat geeft vaak veel schuldgevoel, juist omdat de wil er wel is. Als je niets zou willen, was het nog te begrijpen. Maar dit voelt erger. Je wilt wel, je doet niks, en je hebt geen goed verhaal om het te verklaren. Daardoor lijkt het alsof het aan karakter ligt. Alsof je gewoon harder zou moeten zijn.

Willen is niet hetzelfde als kunnen starten

Veel mensen behandelen willen en doen alsof ze bijna hetzelfde zijn. Alsof motivatie automatisch tot beweging leidt. Maar bij overprikkeling, lage energie, ADHD, autisme of stress werkt dat vaak niet zo. Je kunt iets oprecht willen en toch geen toegang hebben tot de stap ertussen.

Die stap ertussen is vaak precies waar het misloopt. Niet de wens. Niet de waarde van de taak. Maar de overgang. Van binnen voel je druk. Van buiten zie je stilstand. En dat gat daartussen wordt vaak verkeerd gelezen als luiheid.

Waarom het dan zo onlogisch voelt

Het vervelende is dat het er ook echt onlogisch uitziet. Je denkt misschien: als ik hier al uren mee bezig ben in mijn hoofd, waarom doe ik het dan niet gewoon? Maar intern bezig zijn is niet hetzelfde als kunnen handelen. Soms ben je juist zo lang intern bezig dat er niets meer overblijft voor de eerste stap.

Je denkt aan alle open eindes. Aan de moeite die het gaat kosten. Aan wat daarna nog moet. Aan wat er mis kan gaan. Aan de energie die je misschien niet hebt. Je bent dus niet passief. Je systeem is vaak juist heel actief. Alleen niet op een manier die zichtbaar werk oplevert.

Planning helpt hier vaak maar half

Als je in deze toestand een gewone planner pakt, krijg je al snel meer druk. Je ziet alles nog een keer. Je voelt weer dat je achterloopt. Je moet kiezen waar je begint. Je moet prioriteiten bepalen. Je moet jezelf organiseren terwijl dat nu precies is wat niet lukt.

Daarom werkt planning voor veel mensen niet op slechte dagen. Op zo’n moment heb je geen systeem nodig dat nog meer denkwerk vraagt. Je hebt iets nodig dat de stap kleiner maakt.

De kleine shift is: je blokkeert niet op wil

Voor mij werd het lichter toen ik stopte met alles uitleggen vanuit motivatie. De vraag werd niet meer: wil ik dit eigenlijk wel genoeg? De vraag werd: waar loopt de start vast? Soms was dat overprikkeling. Soms te veel onduidelijkheid. Soms te veel interne druk. Soms gewoon een systeem dat al op was.

Dat verschil is belangrijk. Want als je denkt dat je probleem te weinig wil is, ga je vooral praten in termen van discipline en karakter. Als je ziet dat het startprobleem ergens anders zit, kun je ook iets zachters doen dat echt helpt.

Wat vaker wél helpt

Wat op zulke dagen vaak werkt, is minder hoog inzetten. Niet jezelf overtuigen. Niet wachten op motivatie. Eerst terugbrengen wat de eerste stap eigenlijk is. Vaak blijkt dat je niet vastloopt op het hele ding, maar op de ingang. Op het openen. Op het schakelen. Op het moment tussen niets en iets.

Daar gebruik ik PRISMA Dag voor. Om sneller te zien wat vandaag klopt. Als mijn energie laag is en mijn hoofd vol, hoef ik niet meer te doen alsof ik vanuit een nette werkstand ga starten. Dan kan ik kleiner beginnen zonder er een heel verhaal van te maken.

En als het niet om vandaag gaat maar om het gevoel dat de hele week op je drukt, kan PRISMA Week helpen om die massa minder zwaar te laten voelen. Niet als planner die alles strak trekt, maar als manier om niet alles tegelijk vast te hoeven houden.

Minder uitleg helpt vaak

Wat mij het meest geholpen heeft, is minder vertalen van mijn vastlopen naar een moreel probleem. Niet meteen denken: ik doe niks, dus ik faal. Eerder: ik zit ergens vast tussen willen en starten. Dat is een ander soort probleem. En daar hoort ook een ander soort hulp bij.

Want zolang je vastlopen leest als een gebrek aan inzet, blijf je zoeken naar harder duwen. Terwijl veel slechte dagen juist vragen om minder druk, minder keuzes en een kleinere ingang.

Daarom heb ik PRISMA gebouwd

Ik heb PRISMA gebouwd vanuit precies dit gevoel. Omdat weten en doen op moeilijke dagen vaak ver uit elkaar liggen. Ik wilde iets maken dat de eerste stap weer zichtbaar maakt.